Verbeeldingskracht

Ik beeld me in
dat het goed gaat.
Met mij
met jou
met ons.
Met de wereld.

En misschien gaat het wel.
Zijn gangetje,
zoals altijd
of zoals nooit voorheen,
en toch.
Maar toch.

Ik beeld me in dat ik het weet
maar misschien doe ik alsof
Al weet ik wel wat ik voel:
heel veel
en vanalles door elkaar.
Niet te verwoorden.

Ik zeg dat ik wou dat het simpel was
maar eigenlijk wil ik dat niet
misschien is het goed zoals het is
want ik ben er en jij bent er
en wij zijn er
zoals we zijn
en de wereld is er ook nog

En oké, soms lijkt die tegen te werken
En oké, soms ben jij hier
En dan ben ik daar
maar we vinden elkaar
Ooit, of nu of vroeger of nog
Opnieuw of steeds of eens of nooit meer
En dat voor altijd.

Omdat ik weet dat het kan.

Advertenties

Op de plaats – Rust

Soms lijkt het alsof ik turbulentie zoek. Ik verlang naar rust, maar in rust ontbreekt het mij aan inspiratie. Ik leef graag dicht bij het randje. Maar als het even kan toch liefst niet pal er op.

Soms lijkt het alsof de turbulentie mij zoekt. En dan ligt dat aan mijn houding of mijn franke toot, mijn gedachtegoed of godbetert twee fout geplaatste autowielen.

Soms lijkt het alsof ik het zoek, en meestal vind ik het niet, maar als ik het wel vind, dan ligt dat aan mijn houding, of mijn franke toot, mijn gedachtegoed of godbetert twee goed geplaatste motorwielen.

Soms lijkt het alsof maar dat is het niet, ik ben echt en oprecht en wat je ziet is wat je krijgt. Verwacht dus niets meer of er komen problemen met mijn houding of mijn franke toot, mijn gedachtegoed of iets ongedefinieerd met voertuigen.

Soms lijkt het hier een herhaling van stijlen en woorden maar dat krijg je als iemand al meer dan drie jaar dezelfde blog schrijft en even wat minder inspiratie heeft in een fantastische periode van rust.

Soms lijkt alles hetzelfde.
Maar dat is het nooit.

Het is stukken beter.

En ze leefde nog

Een verhaal heb ik nodig.

Eentje met een mooi begin, een kabbelend midden en een schitterend einde. Zo eentje waar je warm van wordt, dat begint met er was eens maar dan verder gaat zonder heks en boze schoonzusters of ovens waar je onvrijwillig in belandt. Zonder vergiftigde appels of vuurspuwende draken of hongerige wolven of jaloerse koninginnen.

Een verhaal zonder wat de buren zullen zeggen of de mensen zullen denken, zonder de stempel of het brandmerk en vooral eentje dat je mag vertellen, van begin tot einde, zonder onderbreking. En op het einde is de zaal niet leeg.

Een verhaal dat je liefhebt, gewoon zoals het is, elke bladzijde, ook de zwarte, omdat je het koestert als een geheel. Eentje dat je van achter naar voren kan lezen en van binnen naar buiten, dat je kent maar dat je telkens ook opnieuw verrast. Omdat het veelzijdig is. Omdat het jou iets wil vertellen. Omdat het bestaat.

Een verhaal dat er mag zijn zoals het er is.

Zo een verhaal heb ik nodig.

Te overtreffen

Misschien is het overroepen. Al dat gedoe over verbinding en connectie en elkaar verstaan. Misschien doen we allemaal alsof. Omdat we er bij willen horen, omdat we niet die ene willen zijn die raar is, anders, en niet een beetje maar totaal.

Misschien is het een soep, en zijn wij de balletjes, maar dan zit ik in de puree. En het is daar drassig, wat mij niet aanstaat, want ik heb het niet zo op hutsepot.

Misschien is het een spel, en dan ben ik verloren. Omdat ik tijdens het spelen de regels heb veranderd, of me er alleszins niet aan heb gehouden, de bank heb bedot en met Monopolygeld mijn Levensweg heb proberen afkopen. Voor Vier op een Rij of Wie is het of Galgje.

Misschien is het een farce, dat schrijven en die blog, die likes omdat mensen met hun dikke duim er net naast zaten, zoals we er allemaal net naast zitten maar dat nooit zullen toegeven. Alhoewel, ik zat er niet net naast, ik zat er serieus naast. En er was niet eens een stoel.

Misschien is dit een product van mijn zatte brein, maar dat zou me verbazen, want het was maar 6 procent en de twee zakken nootjes zijn al halverwege, volledig op bijna, en het sportwater verrijkt met extra H2O klotst nog na in mijn maag.

Misschien is dit je reinste onzin en zou jij dit nu niet moeten lezen, omdat je me niet kent of niet leuk vind of maar doet alsof. Maar je geraakte al tot hier dus dat vind ik tof. Ik dacht, ik steek hier nog een rijmpje in. Om niet te eindigen in de min.

Misschien is dit er nu echt over.

Het échte netwerken

Ze is geen Facebook-vriend. Ze zit niet tussen mijn contacten op mijn smartphone. Ik heb geen e-mailadres, zelfs geen naam. Ik zie haar – hoogstwaarschijnlijk – nooit meer terug. We zitten twee uur een half naast elkaar voor dezelfde vorming en wisselen hooguit twintig minuten persoonlijke anekdotes uit.

En waardering, verwondering, herkenning en erkenning.

Ze is tijdloos, zoals vrijgevochten, levenslustige, pensioengerechtigde dames dat soms kunnen zijn. Ze is levenswijs, valt meteen in huis met de zorgen van de dag. Haar zus is nog maar net gevallen. Ze heeft zware problemen. Maar ze hebben er al samen om kunnen lachen. “Moet ook kunnen”, zegt ze. “We huilen al zo veel.”

Ik voel haar leven. Haar fysieke klachten, haar zoektocht. Haar zelfstandigheid en het rebelse. Ze vermeldt een vriendin van haar, een weduwe die in de jaren ‘60 zwanger werd. “Dat mocht toen niet” (al lachend). En hoe er toen al dokters waren die daar wel anders naar keken. En zij wist ze te vinden.

Ze vertelt over haar geluk om op latere leeftijd nog zoveel te kunnen bijleren. Over hoe ze Nederlands leerde. Pas dan besef ik dat het niet haar moedertaal is. Over hoe fantastisch ze het vindt dat er nu zo veel mogelijkheden zijn om te blijven leren. En over hoe ze ook daarin haar eigen grenzen blijft stellen, en blijft kiezen voor wat ze zelf belangrijk vindt. Over de ware aard van de mens, over het natuurlijke ‘zijnswezen’ van kinderen tot hun vijf jaar. Ik zou een eeuw naar haar kunnen luisteren.

Ik vertel haar over hoe ik hoe langer hoe meer voel dat mensen elkaar zo subtiel kunnen verrijken. Eén zin uit een toneelstuk die blijft hangen, één blik, een verhaal. Ze knikt, haar ogen worden groter, een moment lijkt ze me te willen vastpakken. En ik haar. Die zelfde golflengte, we zien het heel even bij elkaar. Daar en dan leggen we het knoopje.

En nu gaan we elk onze eigen weg.
In een leven dat nooit vanzelfsprekend is.
Maar altijd intrigerend.

Nu écht eventjes iets anders

Nu eindelijk verkrijgbaar. De handleiding van mij. Er zijn wat jaartjes overheen gegaan, ik moet toegeven, mijn klantenservice laat vooralsnog te wensen over. Misschien betert dat, ik heb nu een smartphone. Maar dat zeiden ze over de papierberg bij de intrede van de printer ook.
En we weten allemaal hoe het daar nu mee gesteld is.
Maar denk vooral even aan het milieu vooraleer u print.

Eerst en vooral, en vrij belangrijk: er is geen aan- en uitknop. Productiefoutje, ik weet het. Bij momenten behoorlijk irritant. Maar niet te verhelpen. Leer ermee leven.

Volumeknop. Nog zo’n probleem. Meestal onhoorbaar, zelfs als je het volledig opendraait. En dan, als je het niet wil horen, krijg je het verdomde ding niet stil. Of uit. Maar goed. Oordopjes zijn vooralsnog vrij verkrijgbaar in de handel, veel goedkoper en gemakkelijker in gebruik.

Al die andere knopjes dan. Daar ben ik zelf nog niet volledig aan uit. Ze blijken meestal in willekeurige volgorde ingeduwd en daaruit komen willekeurige reacties. Boeiend allemaal, zolang je op een bepaalde afstand kan blijven. Zo niet, dan veel succes. O ja. Vooral niet doen. Vooral nooit doen: al die knopjes tegelijk indrukken. Ik ben sowieso niet verantwoordelijk. En dit was geen terzijde.

Ik moet ook regelmatig opladen. Dit kan met twee of drie tripels, of met een volledige fles wijn. Laat me daarna wel een dag of twee met rust. Je kan er ook voor opteren me meteen met rust te laten. Kost minder, winst op de korte termijn. Op de lange termijn echter geen garanties. Eigenlijk nooit garanties op de lange termijn. Sowieso geen garanties.

En tot slot, inruilen is geen optie. Het model wordt niet meer geproduceerd. Je zit er dus mee opgescheept tot het zichzelf uit roulatie stelt. Dat kan snel zijn, maar er zit iets hardnekkigs in. Onze technici staan voor een raadsel.

Het enige dat ik eventueel kan aanbieden, is een kleine korting op het nieuwe model.
Leveringstermijn onbekend.

Lijst met foutmeldingen in bijlage – Bestandsgrootte: aan het berekenen

Het smelt niet, het schuimt

Ik word zot. Ik ben het al, het zit in mijn hoofd en het gaat er nooit meer uit. Niets om over te schrijven. Waarom doe ik het dan? Juist ja. Antwoord te vinden in zin één.

Ik had beloofd om het over iets ‘happy’ te hebben deze keer. Daarom dat het natuurlijk weer zo lang heeft geduurd. Ik maar zoeken. En het is er wel. In het verleden. In de toekomst. Mijn bubbel nu is zwart. Gelukkig zie ik sterretjes.

Maar wat doe ik dan? Dat ik het niet weet. Leven zeker? In een bubbel, in het zwart, tussen de scherven of middenin een screensaver. En maar kloppen op dat toetsenbord. Het helse ding blijft koppig op het scherm. En ik ben – tijdelijk – verdwenen.

Al zie ik die reflectie wel.
Ben ik dat nu eigenlijk echt?

Ik kijk en lach terug. Vergat mijn koffie vandaag al twee keer bij de koffieautomaat. Iemand moet blij zijn met die gratis cappuccino’s. Met extra schuim, want zo hoort het.
In een leven vol met bubbels.